Daar gaan ze: Henk en Arie…

Vrienden sinds hun jeugd en nog steeds – met hun ruim tachtig jaren – trekken ze samen op.

‘Ach’, zegt Henk, ‘ik mis haar zo… het is nog maar zo kort geleden dat ze is overleden. Wees maar blij dat jij jouw Annie nog hebt…’

Arie weet even niet wat te zeggen… Dan verzamelt hij moed en vertelt zijn vriend hoe het voor hem is.

‘Kijk…’ zegt Arie, ‘ mijn Annie is er natuurlijk nog wel maar eigenlijk ook weer niet… Weet je, Henk, met vergelijken schieten we niks op. Ieder voelt zijn eigen verdriet het beste. Maar wat je nu tegen me zegt – dat ik Annie nog heb – dat is toch anders dan je denkt. Laat ik je uit de droom helpen… Natuurlijk is het verschrikkelijk dat jouw Bep is overleden en ja, natuurlijk is je verdriet bijna ondraaglijk groot. En toch…, Bep en jij hebben tot het laatst toe met elkaar kunnen spreken. Jullie hebben goed afscheid kunnen nemen. Je hebt elkaar kunnen vertellen hoe jullie het met elkaar gehad hebben… En Annie…, tja…, ze is er natuurlijk nog wel maar tegelijk ook weer niet… Het is al lang geleden dat ze me is ontglipt… en steeds meer… Ja, ik ben er voor haar, maar weet je, ze kent me niet eens. Echt, Henk, ik kan je amper zeggen hoeveel pijn me dat doet… En nogmaals…, ik begrijp je verdriet, maar…, o…, wat zou ik nog graag een keer die blik van herkenning in Annie’s ogen zien! Ik ben haar kwijt, ook al zie ik haar elke dag. En ik heb werkelijk geen flauw idee hoe ik me straks – als ze er echt niet meer is – zal voelen… Begrijp je dat, Henk?’ Arie trekt een zakdoek uit z’n broekzak en snuit eens flink zijn neus…

De mannen staan even stil… Henk kijkt zijn vriend aan en zegt: ‘ Sorry, Arie, ik heb me geen moment gerealiseerd dat jij je vrouw zelfs twee keer verliest… Kom op, man, we lopen even bij Café Carla naar binnen voor een lekkere bak koffie!’

Als ik er langs kom zie ik ze zitten, deze twee oude mannen… Elk met hun eigen verdriet en hun eigen sores. En wat is het fijn dat ze met elkaar kunnen spreken over wat hun overkomen is.

Verlies en rouw kent vele vormen. Ieder beleeft dat op z’n eigen manier en gaat er mee om zoals dat voor hem – of haar – passend is.

Ieder mens is anders, ieder moment is anders en daarmee is elke situatie anders. Het enige dat telt is dat je gezien en erkend wordt in het verdriet dat jij doormaakt op het moment dat het zich voordoet. 

 

Reageer op dit bericht