De dood is mij lief.

Ik voel een lichte aarzeling om deze zin te uiten omdat het zo makkelijk verkeerd wordt begrepen. En toch doe ik het met volle overtuiging.

De dood is voor mij het puurste van puur. Ze legt met ongenadige precisie bloot waar het over gaat… Soms is dat een grenzeloos houden van en tegelijk bestaan er ook situaties waar relaties in meer of mindere mate vertroebeld zijn. Ook dat maakt de dood – zonder reserve – zichtbaar en vooral voelbaar. Waar een dergelijke situatie aanwezig is wordt de pijn vaak schrijnender omdat verzoening door de dood onmogelijk is geworden.

De dood relativeert. Wat zou je je druk maken over futiliteiten terwijl het in het leven juist over liefde gaat.

De dood weigert te discrimineren.

De dood wacht ons op als ons leven gedaan is. Ze is er domweg altijd…

Voor mij betekent het het besef van eindigheid een rustgevende gedachte die me voluit laat leven. Want ja, daar houd ik enorm veel van.

En dat we verdriet ervaren bij het verlies van degene die we moeten missen... Het zij zo. Liever nog die rauwe pijn dan nooit te hebben liefgehad…

Natuurlijk, rouw kan het fundament onder je bestaan vandaan slaan en zich psychisch of fysiek kenbaar maken. Zo heb ik tijdens een periode van rouw letterlijk een 'gebroken hart' ervaren. Het leverde dit gedicht op:

Het donkert in mij

kleurt blauw

bij het paarse af

ik pas me aan en hul me

in dezelfde kleuren

ga op in dit palet

de tijd heelt

alle wonden en donker

wordt weer licht…

Ik heb me destijds werkelijk als één immens grote blauwe plek gevoeld. Een onderhuidse bloeduitstorting omdat het leven zelf er uit weggetrokken lijkt. Op zo’n moment maakt rouw zich van mij meester - en dat terwijl ik zelf zo graag de touwtjes in handen houd.

Woede en verzet kloppen aan mijn deur en dringen ongevraagd binnen.

Liefde en zachtheid schuiven voorzichtig aan.

Humor en gratie doen een duit in het zakje.

En dan, op enig moment, ontdek ik dat het goed is. Dat ik rijker en rijper ben geworden. Dat ik de herinneringen meeneem en de ervaringen deel in mijn werk. Dat ik geleerd heb om me over te geven aan het leven…

En aan de dood…

 

 

 

 

Reageer op dit bericht